To Top
06:51 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η ΕΔΕΚ και η ασυλία του 2019
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η ΕΔΕΚ και η ασυλία του 2019
  17 Φεβρουαρίου 2020, 10:20 πμ  
Οι πρόσφατες εξελίξεις στην ΕΔΕΚ, με τη διαγραφή του ευρωβουλευτή Δημήτρη Παπαδάκη από τα μητρώα του κόμματος, έφεραν συνειρμικά στο μυαλό μου ένα απόσπασμα από το βιβλίο του παλαιού στελέχους της, Τάκη Χατζηδημητρίου, «Ένα νέο ξεκίνημα για μια νέα εποχή» (έκδοση 1996), στο οποίο, σχολιάζοντας τις πρώτες αποβολές αλλά και αποκλεισμούς στελεχών από την Ενιαία Δημοκρατική Ένωση Κέντρου -τότε που θα λέγαμε ότι το κόμμα αποφάσιζε, ένεκα μιας αντιεδεκίτικης ακελικής συμπεριφοράς, να ακολουθήσει ολίγον τι πιο δεξιόστροφη πορεία- έγραφε: «Τώρα, μετά από 26 χρόνια ζωής, καταλάβαμε ότι μπορούμε όλοι να συνυπάρξουμε μέσα στο κόμμα. Αυτό δεν το επέτρεπε το κόμμα της εποχής εκείνης, που έπρεπε να είναι κόμμα “νέου τύπου”, δημοκρατικού συγκεντρωτισμού».
 
Ο Μαρίνος Σιζόπουλος εκλέγηκε πρόεδρος της ΕΔΕΚ το 2015, 63 χρόνια μετά που το ΑΚΕΛ εκδίωξε αρχικά τον Βάσο Λυσσαρίδη και στη συνέχεια πολλούς άλλους  (Πλουτής - Νούσης - Κακογιάννης - Σαββίδης) ως μέλη μιας «οπορτουνιστικής και φραξιονιστικής ομάδας», που κατηγορήθηκε ότι είχε στόχο να διχάσει το κόμμα, πιέζοντας για αλλαγή της επίσημης γραμμής για Ένωση με στόχο την επαναφορά της γραμμής της αυτοκυβέρνησης. Αντιλαμβάνεστε ότι και οι δυο περιπτώσεις στις οποίες αναφερθήκαμε είχαν ένα πολιτικό-ιδεολογικό περίβλημα. Ακόμη κι αν δεν ήταν έτσι, ακόμα κι αν έκρυβαν υστεροβουλία σε κάποιες των περιπτώσεων.
 
Το 2015, λοιπόν, ύστερα από την αιφνίδια παραίτηση Γιαννάκη Ομήρου που έκανε λόγο για προσωπικές στρατηγικές, ψιθύρους και υπόγεια υπονόμευση και προχθές φρόντισε να εκφράσει «θλίψη για τον ασυγκράτητο κατήφορο», η ΕΔΕΚ κλήθηκε να εκλέξει νέο αρχηγό. Στις κάλπες προσήλθαν 4.232 μέλη από τα περίπου εξίμισι χιλιάδες ενεργά εκείνης της περιόδου και τον Μαρίνο Σιζόπουλο ψήφισαν 2.514, χαρίζοντάς του ένα 62% που το ανέδειξε στην ηγεσία του κόμματος. Δύο χρόνια μετά, το 2017, στο συνέδριο που τον επανεξέλεξε προσήλθαν 1047 μέλη λιγότερα απ’ ό,τι το 2015 - δηλαδή 3.185 και από αυτούς οι 2.612 ψήφισαν Μαρίνο Σιζόπουλο. Παρόλο που η διαφορά την πρώτης με τη δεύτερη εκλογή ήταν μόλις στους 98 ψήφους και παρόλο που η προσέλευση -άρα και το ενδιαφέρον- είχε μειωθεί κατά 1047 μέλη, τα δημοσιεύματα που συνόδευσαν την επανεκλογή μιλούσαν για «θρίαμβο» και «μακαριακά ποσοστά». Αντί, δηλαδή, να υπάρξει προβληματισμός για τη σταδιακή συρρίκνωση που ήταν ηλίου φαεινότερη, κάποιοι ανέμιζαν το 84% που τους χάρισε η κάλπη και έκαναν «εθναρχικού τύπου εμφανίσεις».
 
Ο Μαρίνος Σιζόπουλος με το που ανέλαβε την ηγεσία της ΕΔΕΚ -και προκειμένου να καταστεί κυρίαρχος του κομματικού παιχνιδιού- έκανε ευθύς εξαρχής επιθετικό μπάσιμο, εξουδετερώνοντας όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη, τα οποία αδρανοποιήθηκαν και αποστασιοποιήθηκαν. Στις βουλευτικές του 2016, για τις οποίες είχε πει από την πρώτη μέρα της εκλογής του ότι ήταν στόχος «εκλογικής ισχύς» της ΕΔΕΚ, το κόμμα απώλεσε πέραν των 14 χιλιάδων ψήφων σε σύγκριση με τις βουλευτικές του 2011 και δύο έδρες στη Βουλή, με τη μεγαλύτερη μάλιστα απώλεια να καταγράφεται στη Λεμεσό, στην πόλη του Μαρίνου Σιζόπουλου, όπου έχασε 7% περίπου της δύναμης που είχε το 2011. Ο ίδιος δε -υποψήφιος άνευ σταυρού ως αρχηγός κόμματος- καρδιοχτύπησε μέχρι να εξασφαλίσει την έδρα. Έδρα την οποία «πήρε» μέσα από τα χέρια του Νίκου Νικολαΐδη, τον οποίο μάλιστα πολέμησε με σφοδρότητα όταν εκείνος, λίγους μήνες μετά, αποφάσιζε να θέσει υποψηφιότητα για δήμαρχος της πόλης και τελικά να εκλεγεί χωρίς τη στήριξη του κόμματός του.
 
Και μετά, αφού στο μεταξύ το κόμμα πορεύτηκε για καιρό χέρι-χέρι με το ΕΛΑΜ, ήρθαν οι ευρωεκλογές του 2019. Και παρόλο που μετά το 2016 οι δημοσκοπήσεις έδειχναν την ΕΔΕΚ να φλερτάρει με ιδιαίτερα χαμηλό βαρομετρικό, ο μπαμπούλας της εισόδου στο Ευρωκοινοβούλιο του ΕΛΑΜ πάνω από τα κεφάλια μας έφερε ανέλπιστα αποτελέσματα. Ποσοστό 10.58% και σχεδόν 30 χιλιάδες ψήφους! Τη στιγμή που η ΕΔΕΚ στις ευρωεκλογές του 2014 είχε 19.894 ψήφους και στις βουλευτικές του 2016 μόλις 21.732! Το γεγονός δε ότι ο Δημήτρης Παπαδάκης που είχε καλλιεργήσει την (πλασματική κατ’ εμένα) εικόνα του πιο μετριοπαθή, κατάφερε -παρά τη στρατευμένη πολεμική που δέχθηκε- να κόψει πρώτος το νήμα με 11.789 ψήφους, είναι ενδεικτικό από πού προέρχονταν αυτές οι ψήφοι και τι στόχο είχαν.  
 
Η καρατόμησή του, στον χρόνο απάνω, δεν έχει να κάνει με πολιτικές/ιδεολογικές διαφορές σαν κι αυτές που εκδίωξαν από το ΑΚΕΛ τον Λυσσαρίδη ή τον Πατρίκιο Παύλου και άλλους από την ΕΔΕΚ. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι ο Μαρίνος Σιζόπουλος εξόντωσε έναν (τον τελευταίο ίσως) εσωκομματικό αντίπαλο (με τα καλά του και τα κακά του και προφανώς και με τη δική του προσωπική ατζέντα), επικαλούμενος ορισμένα επουσιώδη ζητήματα αλλά και κάτι ιδιαίτερα σοβαρό: Την οικειοποίηση χρημάτων! Συνεπώς, το μόνο που έχει να κάνει ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ είναι να αποδείξει του λόγου το αληθές. Γιατί, αφελής δεν είναι ώστε να νομίζει ότι η «ασυλία» που κέρδισε η ΕΔΕΚ στις ευρωεκλογές, θα υφίσταται και στο μέλλον.
 
Περιοδικό "Down Town", τεύχος 686.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...