To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Σταύρος Κυριακίδης: Επιμένω στη δύναμη του Πολιτισμού
ΑΡΧΙΚΗSTAYING INΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Σταύρος Κυριακίδης: Επιμένω στη δύναμη του Πολιτισμού
Τελευταία Ενημέρωση: 24 Μαρτίου 2020, 11:28 πμ
Μαγνητίζεται από τη δομή του πιάνου: αυτών των 12.000 κομματιών που ενεργοποιούνται αποδίδοντας την επιθυμία του πιανίστα, ακροβατώντας μεταξύ εγχόρδου και κρουστού, δυναμισμού και λυρισμού.

- Πώς έμοιαζε το πρώτο σου πιάνο; Με το τραπέζι της κουζίνας. Για μισό λεπτό… το τραπέζι της κουζίνας ήταν! Στα πρώτα μου βήματα η δυνατότητα απόκτησης πιάνου ήταν περιορισμένη, γι’ αυτό έβαζα το βιβλίο στο τραπέζι και έπαιζα επάνω του σαν να ήταν αυτό πιάνο. Αργότερα αποκτήσαμε ένα μεταχειρισμένο, μεγάλης ηλικίας. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, αλλά στα μάτια μου έμοιαζε λαμπερό και ολοκαίνουργιο. Το βάλαμε σε ένα δωμάτιο-γραφείο και κλεινόμουν μέσα με τις ώρες για να παίζω ανενόχλητος. Πεταγόμουν από το ένα κομμάτι στο άλλο, τα έπαιζα και τα ξανάπαιζα. Στο τέλος έπαιζα ό,τι να ’ναι και αυτοσχεδίαζα ασταμάτητα.
 
- Τι σε γοητεύει σήμερα σε ένα πιάνο; Τα πάντα! Με μαγνητίζει η κατασκευή του. Με συνεπαίρνει ο τρόπος με τον οποίο δημιουργεί τον ήχο του, η ακροβασία μεταξύ έγχορδου και κρουστού, η μετάβαση από τον δυναμισμό στο λυρισμό, η λειτουργία 12.000 κομματιών, που τα πλείστα είναι κινούμενα μέρη, για να αποδώσει ο πιανίστας το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Με γοητεύει η όψη του, ο ήχος του. Με γοητεύει η μουσική που γράφτηκε γι’ αυτό. Με γοητεύουν οι μεγάλοι ερμηνευτές, άνθρωποι που κάθονται στο πιάνο και το χρησιμοποιούν με τόση μαεστρία που μας ταξιδεύουν έστω κι αν ξανακούσαμε το ίδιο έργο δεκάδες φορές.
 
- Τι ήταν αυτό που σε έκανε να θέλεις να ασχοληθείς επιχειρηματικά με αυτό τον τομέα; Η Steinway & Sons! Τέλη της δεκαετίας του ’80, θυμάμαι, το Παττίχειο θέατρο απέκτησε ένα ολοκαίνουργιο Steinway & Sons και η φήμη της έλευσης «του καλύτερου πιάνου στον κόσμο» στο θέατρο της πόλης εξαπλώθηκε παντού. Όταν βρέθηκα επί σκηνής για μία σχολική παράσταση και το είδα, ένιωσα την επιθυμία να παίξω κάτι. Μόλις άγγιξα το πρώτο πλήκτρο, ο υπεύθυνος του θεάτρου με άρπαξε από τον γιακά φωνάζοντας ότι δεν είναι για «κοπελλούθκια του σχολείου». Όταν επέστρεψα από το Εδιμβούργο, όπου σπούδασα κατασκευή και τεχνολογία του πιάνου, σε ηλικία 24 ετών, ανέλαβα την αντιπροσώπευση της Steinway στη χώρα μας.
- Τι θυμάσαι από την περίοδο που εργάστηκες στο εργοστάσιό της στο Αμβούργο; Ότι συνεισέφερα στη δημιουργία ενός αριστουργήματος, αλλά και την υπερηφάνεια των ανθρώπων της εταιρείας για τη δουλειά τους - το καθετί γίνεται στο χέρι. Εργαζόμουν με έναν ηλικιωμένο τεχνίτη. Μου είπε πως εργαζόταν στην εταιρεία 45 χρόνια. «Κάνοντας το ίδιο πράγμα;» τον ρώτησα. «Και δεν βαρέθηκες;» Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Γνωρίζεις, νεαρέ, ότι για ολόκληρο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, όλοι οι μεγάλοι πιανίστες έχουν αγγίξει τα πιάνα μου; Argerich, Brendel, Pollini, Michelangeli, Ashkenazy, Rubinstein, Horowitz… Πώς μπορείς να βαρεθείς τέτοιο προνόμιο;».
 
- Πώς είναι μια συνηθισμένη μέρα σου; Καμία μέρα δεν είναι ίδια με τις άλλες, γι’ αυτό αγαπάω τόσο αυτό που κάνω. Συμμετέχω σε όλες τις διεργασίες της εταιρείας μου, καθώς και σε διάφορες άλλες πολιτιστικές δράσεις. Όσο «τρελή» όμως κι αν είναι η μέρα, η κατάληξη είναι ίδια: ο χρόνος με την κόρη μου. Απολαμβάνω τις συζητήσεις μας στο αυτοκίνητο, το παιχνίδι μας, τα αστεία μας. Ίσως, τελικά, αυτή να είναι και η καλύτερη «συνήθεια», την οποία λατρεύω να επαναλαμβάνω.
 
- Τι θα ήθελες να αλλάξεις στη Λευκωσία, αν μπορούσες; Χρειάζεται ν’ αλλάξουν πολλά ώστε να γίνει πιο ανθρώπινη. Ο Λευκωσιάτης δεν αγαπά την πόλη του. Όταν ρωτήσεις κάποιο Λεμεσιανό από πού είναι, θα σου απαντήσει αμέσως «από τη Λεμεσό». Αν κάνεις την ίδια ερώτηση σε Λευκωσιάτη, θα σου απαντήσει «από τον Στρόβολο», «από τον Άγιο Δομέτιο», «από την Αγλαντζιά». Αν ο κόσμος της Λευκωσίας αγαπήσει την πόλη, θα γίνει πιο πράσινη, πιο φωτεινή, πιο ανθρώπινη, γιατί πλέον θα είναι «η πόλη μας».
- Τι θυμάσαι πιο έντονα από τα χρόνια σου στη Λεμεσό; Λατρεύω την πόλη και τους ανθρώπους της. Θυμάμαι με νοσταλγία τα χρόνια στο Λανίτειο, με την υπέροχη παρέα, τα ραντεβού στην κερκίδα του Απόλλωνα, τις χαρές και τις απογοητεύσεις που μας πρόσφερε η ομάδα μας. Θυμάμαι την ασφάλεια που νιώθαμε στη γειτονιά, τα ανοιχτά σπίτια, τη μυρωδιά από τα φαγητά και τα γλυκά της μαμάς. Για μένα, Λεμεσός σημαίνει αγάπη και όμορφα, ανέμελα, χρόνια.
 
- Τι συμβουλές θα έδινες σήμερα στον 20χρονο εαυτό σου; Να παραμείνει πιστός στις αρχές, στις αξίες και τα ιδανικά του, ακόμη κι όταν όλα φαντάζουν μάταια. Να επιμένει στη δύναμη του Πολιτισμού, γιατί αυτός μας διαχωρίζει από τα υπόλοιπα ζωντανά του πλανήτη. Να είναι περήφανος γι’ αυτό που είναι, αλλά να παραμείνει ταπεινός και προσγειωμένος. Αρκετούς αλαζόνες, εγωιστές έχει ο κόσμος – δεν του χρειάζεται ένας ακόμη!
 
Info: Ο Σταύρος Κυριακίδης είναι ιδιοκτήτης της Kyriakides Piano Gallery και πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού Avantgarde.
  Συνέντευξη: Νταϊάνα Αζά      Μιχάλης Κυπριανού   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...